Mgła nad Rodopami — z notatnika

Rodopy nie witają od razu. Najpierw jest droga, potem zakręt, potem mgła tak gęsta, że latarnia staje się tylko sugestią. Dopiero potem — dachy, dym z komina i pies, który zna każdy krok przybysza.

W małej kuchni dostajemy herbatę z ziół zbieranych „tam, gdzie kończy się asfalt”. Gospodyni mówi o smoku i o rzece, która pamięta. Nie sprawdzamy faktów. Słuchamy — bo właśnie o to tu chodzi.

Bez filtrów

Te góry nie potrzebują efektów. Wystarczy tempo spaceru i zgoda na to, że nie wszystko da się zaplanować. Urbex, wioski, szlaki — wszystko łączy się w jedną historię: Bułgaria, której nie widać z autostrady.

Wracamy w dół, gdy mgła już opada. Na zdjęciach zostaje światło. W głowie — cisza, której szukaliśmy.